Hemoglobina Olympia (a20-walina-metionina): elektroforetycznie cichy wariant związany z wysokim powinowactwem tlenu i erytrocytozą

W rodzinie z erytrocytozą badania elektroforetyczne i chromatograficzne nie wykazały wariantu hemoglobiny. Jednak krzywe dysocjacji tlenowej osób dotkniętych chorobą zostały przesunięte na lewo od normy, a zmiana ta utrzymywała się, gdy równowagę tlenową badano w hemolizatach z 2,3-difosfoglicerynianem. Mutant hemoglobiny był ewidentnie obecny w czerwonych ciałkach krwi osób dotkniętych chorobą i był odpowiedzialny za zwiększone powinowactwo tlenu i erytrocytozę. Specyficzne wybarwienie tryptycznych map peptydów P-łańcuchów z propositus wykazało, że peptyd a T3 był dodatni dla aminokwasu zawierającego siarkę. Analiza aminokwasowa dała kompozycję identyczną z prawidłową T3, z tym wyjątkiem, że było 2,6 reszt waliny i 0,4 reszt metioniny (normalny skład: Val = 3,0, Met = 0). Read more „Hemoglobina Olympia (a20-walina-metionina): elektroforetycznie cichy wariant związany z wysokim powinowactwem tlenu i erytrocytozą”

Wydalanie podawanych i endogennych fotobilirubin w żółci szczura z żółtaczką.

Znaczone promieniotwórczo fotobilirubiny, przygotowane in vitro przez beztlenowe oświetlenie bilirubiny [34C], wstrzyknięto dożylnie homozygotycznym szczurom Gunn z żółtaczką z zewnętrzną przetoką żółciową. U zwierząt trzymanych w ciemności znakowane fotobilirubiny były szybko wydalane z żółcią. Fotobilirubiny IA i IB były wydalane głównie w postaci niezwiązanej bilirubiny, podczas gdy fotobilirubina II była wydalana głównie jako fotobilirubina II i nie przekształcana w bilirubinę. Szczurom rasy Bile of Gunn, którym nie podawano barwników egzogennych, ale poddawanych fototerapii, zawierała znaczną część fotobilirubiny II i, jeśli była zbierana w ciekłym azocie, ślady fotobilirubiny I; nie znaleziono go w żółci, gdy szczury trzymano w ciemności. Ponieważ istnieją wcześniejsze dowody, że te szczury były trzymane w ciemności. Read more „Wydalanie podawanych i endogennych fotobilirubin w żółci szczura z żółtaczką.”

Przedsionkowy czynnik natriuretyczny hamuje przepuszczalność wody osmotycznej stymulowaną przez wazopresynę w wewnętrznym rdzeniowym kanale gromadzącym raki szczura.

Zaproponowano, aby wewnętrzny rdzeniowy kanał kolekcyjny (IMCD) był miejscem działania przedsionkowego czynnika natriuretycznego (ANF). Przeprowadziliśmy doświadczenia w izolowanych, perfundowanych końcowych IMCD, aby określić, czy ANF (szczurzy ANF 1-28) wpływa na przepuszczalność wody osmotycznej (Pf) lub przepuszczalność mocznika. W obecności submaksymalnie stymulującego stężenia wazopresyny (10 (-11) M), ANF (100 nM) znacząco zmniejszyło Pf średnio o 46%. Niższe stężenia ANF również znacząco hamowały Pf stymulowane wazopresyną o następujące wartości procentowe: 0,01 nM ANF, 18%; 0,1 nM, 46%; nM, 48%. Dodanie egzogennej cyklicznej GMP (0,1 mM) naśladowało działanie ANF, zmniejszając Pf średnio o 48%. Read more „Przedsionkowy czynnik natriuretyczny hamuje przepuszczalność wody osmotycznej stymulowaną przez wazopresynę w wewnętrznym rdzeniowym kanale gromadzącym raki szczura.”

Aspergillus fumigatus

ZnalezioneAspergillus fumigatus jest główną przyczyną aspergilozy, niszczycielskiego zespołu chorób związanych z ciężką zachorowalnością i śmiertelnością na całym świecie. A. fischeri jest bliskim krewnym A. fumigatus, ale generalnie nie obserwuje się jego występowania u człowieka. Aby uzyskać wgląd w podstawowe przyczyny tej niezwykłej różnicy patogeniczności, porównaliśmy dwa reprezentatywne szczepy (jeden z każdego gatunku) pod kątem szeregu istotnych biologicznie i chemicznie cech patogenetycznych. Stwierdziliśmy, że postęp choroby w wielu modelach myszy A. fischeri był wolniejszy i powodował mniejszą śmiertelność niż A. fumigatus. Co godne uwagi, obserwowane różnice między badanymi szczepami A. fischeri i A. fumigatus bardzo przypominały te wcześniej opisane dla dwóch powszechnie przebadanych szczepów A. fumigatus, AF293 i CEA10. A. fischeri i A. fumigatus wykazywały różne profile wzrostu po umieszczeniu w szeregu warunków wywołujących stres, które występują podczas infekcji, takich jak niski poziom tlenu i obecność substancji chemicznych, które indukują wytwarzanie reaktywnych form tlenu. Stwierdziliśmy również, że zdecydowana większość genów A. fumigatus, o których wiadomo, że są zaangażowane w wirulencję, jest zachowana w A. fischeri, podczas gdy oba gatunki różnią się znacznie pod względem wtórnych szlaków metabolicznych. Te podobieństwa i różnice, o których tutaj mówimy, są pierwszym krokiem w kierunku zrozumienia ewolucyjnego pochodzenia głównego patogenu grzybiczego.
[hasła pokrewne: aspergiloza, krem z groszku kwestia smaku, koralina cda ]